Skip to main content

Resultados relacionados

Resultados totales (Incluyendo duplicados): 3
Encontrada(s) 1 página(s)

Investigo. Repositorio Institucional de la Universidade de Vigo
Publication Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Estudios de biocompatibilidad y respuesta inmunitaria frente a nanopartículas óxido metálicas

  • Lozano Fernández, Tamara
Nanopartícula (Np) se define como aquella partícula de tamaño entre 1 y 100 nm en al menos dos de sus dimensiones. (Hussain, S.M., et al. Adv. Materials., 2009. 21:1549-1559). Las Nanopartículas presentan unas propiedades físico-químicas específicas, que no exhiben los mismos materiales cuando son utilizados a mayor escala. (Arruebo, M., M. Valladares, and Á. González-Fernández. Journal of Nanomaterials, 2009. 24 pages). Dentro de estas propiedades destacan su mayor área superficial en comparación con otras partículas o materiales, y su mayor reactividad superficial, debido a la capacidad de catalizar reacciones, así como la de absorber y transportar otros compuestos. (Borm, P.J. and W. Kreyling. J Nanosci Nanotechnol, 2004. 4(5): 521-31).Todo ello en conjunto permite la llamada funcionalización de las Nps, que se realiza añadiendo a la Np recubrimientos con sondas, drogas o bioconjugados como ADN, proteínas, polisacáridos o anticuerpos monoclonales, permitiendo así dirigir las Nps hacia elementos específicos. (Arruebo, M., M. Valladares, and Á. González-Fernández. Journal of Nanomaterials, 2009. 24 pages). Estas propiedades de las Nps permiten su utilización en múltiples aspectos de la Biomedicina, diversos productos comerciales y Medioambiente. En este sentido, las Nps presentan un enorme potencial para la mejora de la calidad y aprovechamiento de múltiples productos de consumo público y cotidiano, como la optimización de dispositivos electrónicos, el reforzamiento de materiales, desarrollo de biosensores, etc. (Velev O. D. et al., Adv. Materials, 2009. 21:1897-1905). En cualquier caso, es en el sector de la Biomedicina donde se espera que el uso de nanopartículas suponga una gran revolución, abriendo un extenso abanico de posibilidades en cuanto a su aprovechamiento. Así, una nueva disciplina llamada “Nanomedicina” ha surgido recientemente, que ha sido definida como “el uso de las aplicaciones de la nanotecnología para el tratamiento, diagnóstico, monitorización y control de sistemas biológicos”. (Sanvicens N., M.P.,Trends in Biotechnology, 2008. 26(8): 425-433.:Moghimi, S.M et al. FASEB J, 2005. 19(3):311-30). En este ámbito, una de las principales y más prometedoras aplicaciones de las Nps es la terapia. En este sentido, ya se están probando Nps para el transporte y la liberación de fármacos, en la destrucción de células tumorales mediante mecanismos de hipertermia y en el desarrollo de vacunas. (Gwinn, M.R. and V. Vallyathan,. Environ. Health Persp., 2006. 114(12): 1818-1825). Otra de las posibles aplicaciones de las Nps se encuentra en el diagnóstico de cáncer y otras enfermedades de tipo neurológico y cardiovascular. Estas aplicaciones conllevarían un importante esfuerzo en la investigación para la obtención de imágenes de alta resolución, así como del desarrollo de nuevas modalidades de agentes de contraste que permitan utilizar métodos no invasivos. (Pan, D., et al., Eur J Radiol, 2009. 70(2):274-85)., Nanopartícula (Np) defínese como aquela partícula de tamaño entre 1 e 100 nm en polo menos dous das súas dimensións. (Hussain, S.M., et ao. Adv. Materials., 2009. 21:1549-1559). As Nanopartículas presentan unhas propiedades físico-químicas específicas, que non exhiben os mesmos materiais cando son utilizados a maior escala. (Arruebo, M., M. Valladares, and Á. González-Fernández. Journal of Nanomaterials, 2009. 24 pages). Dentro destas propiedades destacan a súa maior área superficial en comparación con outras partículas ou materiais, e a súa maior reactividade superficial, debido á capacidade de catalizar reaccións, así como a de absorber e transportar outros compostos. (Borm, P.J. and W. Kreyling. J Nanosci. Nanotechnol, 2004. 4(5): 521-31). Todo iso en conxunto permite a chamada funcionalización das Nps, que se realiza engadindo á Np recubrimientos con sondas, drogas ou bioconxugados como ADN, proteínas, polisacáridos ou anticorpos monoclonais, permitindo así dirixir as Nps cara a elementos específicos. (Arruebo, M., M. Valladares, and Á. González-Fernández. Journal of Nanomaterials, 2009. 24 pages). Estas propiedades das Nps permiten a súa utilización en múltiples aspectos da Biomedicina, diversos produtos comerciais e Medio. Neste sentido, as Nps presentan un enorme potencial para a mellora da calidade e aproveitamento de múltiples produtos de consumo público e cotián, como a optimización de dispositivos electrónicos, o reforzamento de materiais, desenvolvemento de biosensores, etc. (Velev Ou. D. et ao., Adv. Materials, 2009. 21:1897-1905). En calquera caso, é no sector da Biomedicina onde se espera que o uso de nanopartículas supoña unha gran revolución, abrindo un extenso abanico de posibilidades en canto ao seu aproveitamento. Así, unha nova disciplina chamada “Nanomedicina” xurdiu recentemente, que pode ser definida como “o uso das aplicacións da nanotecnoloxía para o tratamento, diagnóstico, monitorización e control de sistemas biolóxicos”. (Sanvicens N., M.P.,Trends in Biotechnology, 2008. 26(8): 425-433.:Moghimi, S.M et ao. FASEB J, 2005. 19(3):311-30). Neste ámbito, unha das principais e máis prometedoras aplicacións das Nps é a terapia. Neste sentido, xa se están probando Nps para o transporte e a liberación de fármacos, na destrución de células tumorais mediante mecanismos de hipertermia e no desenvolvemento de vacinas. (Gwinn, M.R. and V. Vallyathan,. Environ. Health Persp., 2006. 114(12): 1818-1825). Outra das posibles aplicacións das Nps atópase no diagnóstico de cancro e outras enfermidades de tipo neurolóxico e cardiovascular. Estas aplicacións levarían un importante esforzo na investigación para a obtención de imaxes de alta resolución, así como do desenvolvemento de novas modalidades de axentes de contraste que permitan utilizar métodos non invasivos. (Pan, D., et ao., Eur J Radiol, 2009. 70(2):274-85)., Xunta de Galicia
Investigo. Repositorio Institucional de la Universidade de Vigo
Publication Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Evaluación de la respuesta inmunitaria inducida por nanovacunas poliméricas

  • Peleteiro Olmedo, Mercedes
La vacunación es una de las intervenciones más exitosas y coste-efectivas de la salud pública y que tiene un extraordinario impacto en la sociedad. Sin embargo, es un proceso que, lamentablemente, está restringido principalmente a los países industrializados, existiendo una gran disparidad en su accesibilidad entre los países industrializados y los países en vías de desarrollo. El fracaso a la hora de dar cobertura en materia de inmunización a los países en vías de desarrollo se atribuye fundamentalmente a tres problemas (Friede et al, 2005, Adv. Drug Delivery Rev., 57:325). El primero es la cadena del frío. La mayoría de las vacunas deben ser conservadas y enviadas dentro de un rango de temperatura para que conserve toda su eficacia, y las infraestructuras de muchos países no aseguran la cadena del frío de las vacunas durante su conservación y distribución. La rotura en la cadena del frío, lleva a la pérdida irreversible del antígeno y por tanto a la pérdida de eficacia de la vacuna. Por otro lado, la vía de administración habitual de las vacunas requiere el empleo de jeringas, cuyo uso conlleva, en los países en vías de desarrollo, un altísimo riesgo de infección (principalmente hepatitis y sida) debido a la reutilización de las agujas y a su indebida eliminación. Por último, para inducir una completa respuesta inmune protectora frente a las enfermedades infecciosas mediante la vacunación, es necesario un esquema de vacunación en varias dosis y espaciadas en el tiempo. El abandono o no seguimiento correcto de las pautas de vacunación, llevan a una reducción de la eficacia vacunal. La nanomedicina ofrece, al día de hoy, una de las estrategias más valiosas para resolver los problemas asociados a la vacunación y, por ello, de gran incidencia en la salud global. Las diferentes aproximaciones a la nanomedicina utilizadas para resolver los problemas citados son: • La nanomedicina y el desarrollo de vacunas mono-dosis: La aplicación de los microsistemas de liberación controlada para el desarrollo de vacunas monodosis ha sido una iniciativa de la OMS con el fin de ampliar la cobertura de inmunización frente a determinadas enfermedades infecciosas tales como el tétanos y la difteria. Estudios previos han dado a conocer el potencial de microesferas constituidas por un núcleo estabilizante (gelatina y aceite) recubierto por una película de poli(ácido láctico/ácido glicólico) (PLGA), así como las micromatrices consistentes en mezclas PLGA y poloxameros, que tienen una gran capacidad para inducir respuesta inmune frente al toxoide tetánico prolongadas y muy superiores a las conseguidas tras la administración de antígeno adsorbido en aluminio (vacuna comercial) (Sánchez et al, 1999, Int J Pharm., 185:255; Schwendeman SP et al.,1996, Dev. Biol. Stand, 87:293; Tobio et al., 1998, Pharm Res., 15: 270; Tobio et al., 1999, Vaccine, 12:618; Tobio et al., 1999, Pharm Res, 16:682). La limitación de estos sistemas es su tamaño y su dificultad para ser inyectada. Además la eficacia de estos sistemas para la administración de vacunas virales no ha podido ser demostrada, lo que sugiere la necesidad de una adecuación de las tecnologías y estructuras resultantes en función de las características de las vacunas. En esta línea, y fruto del trabajo coordinado de los grupos del Dr. Langer, la Dra. Alonso y la Dra. González (solicitantes de este proyecto) y financiado por la Fundación Gates, existe información preliminar que revela el interesante potencial de nanoestructuras constituidas a partir de polisacáridos y lípidos., A vacinación é unha das intervencións máis exitosas e custo-efectivas da saúde pública e que ten un extraordinario impacto na sociedade. Con todo, é un proceso que, lamentablemente, está restrinxido principalmente aos países industrializados, existindo unha gran disparidade na súa accesibilidade entre os países industrializados e os países en vías de desenvolvemento. O fracaso á hora de dar cobertura en materia de inmunización aos países en vías de desenvolvemento atribúese fundamentalmente a tres problemas (Friede et al, 2005, Adv. Drug Delivery Rev., 57:325). O primeiro é a cadea do frío. A maioría das vacinas deben ser conservadas e enviadas dentro dun rango de temperatura para que conserve toda a súa eficacia, e as infraestruturas de moitos países non aseguran a cadea do frío das vacinas durante a súa conservación e distribución. A rotura na cadea do frío, leva á perda irreversible do antíxeno e polo tanto á perda de eficacia da vacina. Doutra banda, a vía de administración habitual das vacinas require o emprego de xiringas, cuxo uso leva, nos países en vías de desenvolvemento, un altísimo risco de infección (principalmente hepatite e sida) debido á reutilización das agullas e á súa indebida eliminación. Para rematar, para inducir unha completa resposta inmune protectora fronte ás enfermidades infecciosas mediante a vacinación, é necesario un esquema de vacinación en varias doses e espaciadas no tempo. O abandono ou non seguimento correcto das pautas de vacinación, levan a unha redución da eficacia vacunal. A nanomedicina ofrece, ao día de hoxe, unha das estratexias máis valiosas para resolver os problemas asociados á vacinación e, por iso, de gran incidencia na saúde global. As diferentes aproximacións á nanomedicina utilizadas para resolver os problemas citados son: • A nanomedicina e o desenvolvemento de vacinas mono-dose: A aplicación dos microsistemas de liberación controlada para o desenvolvemento de vacinas monodosis foi unha iniciativa da OMS co fin de ampliar a cobertura de inmunización fronte a determinadas enfermidades infecciosas tales como o tétanos e a difteria. Estudos previos deron a coñecer o potencial de microesferas constituídas por un núcleo estabilizante (gelatina e aceite) recuberto por unha película de poli(acedo láctico/acedo glicólico) (PLGA), así como as micromatrices consistentes en mesturas de PLGA e poloxameros, que teñen unha gran capacidade para inducir resposta inmunitaria fronte ao toxoide tetánico prolongadas e moi superiores ás conseguidas tras a administración de antíxeno adsorbido en aluminio (vacina comercial) (Sánchez et al, 1999, Int J Pharm., 185:255; Schwendeman SP et al.,1996, Dev. Biol. Caseta, 87:293; Tobio et al., 1998, Pharm Res., 15: 270; Tobio et al., 1999, Vaccine, 12:618; Tobio et al., 1999, Pharm Res, 16:682). A limitación destes sistemas é o seu tamaño e a súa dificultade para ser inxectada. Ademais a eficacia destes sistemas para a administración de vacinas virales non puido ser demostrada, o que suxire a necesidade dunha adecuación das tecnoloxías e estruturas resultantes en función das características das vacinas. Nesta liña, e froito do traballo coordinado dos grupos do Dr. Langer, a Dra. Alonso e a Dra. González (solicitantes deste proxecto) e financiado pola Fundación Gates, existe información preliminar que revela o interesante potencial de nanoestructuras constituídas a partir de polisacáridos e lípidos., Ministerio de Sanidad y Consumo | Ref. PI080751, Ministerio de Economía y Competitividad | Ref. SAF2011-30337-C02-02
Investigo. Repositorio Institucional de la Universidade de Vigo
Publication Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Application of data mining and artificial intelligence techniques to mass spectrometry data for knowledege discovery

  • López Fernández, Hugo
Mass spectrometry using matrix assisted laser desorption ionization coupled to time of flight analyzers (MALDI-TOF MS) has become popular during the last decade due to its high speed, sensitivity and robustness for detecting proteins and peptides. This allows quickly analyzing large sets of samples are in one single batch and doing high-throughput proteomics. In this scenario, bioinformatics methods and computational tools play a key role in MALDI-TOF data analysis, as they are able handle the large amounts of raw data generated in order to extract new knowledge and useful conclusions. A typical MALDI-TOF MS data analysis workflow has three main stages: data acquisition, preprocessing and analysis. Although the most popular use of this technology is to identify proteins through their peptides, analyses that make use of artificial intelligence (AI), machine learning (ML), and statistical methods can be also carried out in order to perform biomarker discovery, automatic diagnosis, and knowledge discovery. In this research work, this workflow is deeply explored and new solutions based on the application of AI, ML, and statistical methods are proposed. In addition, an integrated software platform that supports the full MALDI-TOF MS data analysis workflow that facilitate the work of proteomics researchers without advanced bioinformatics skills has been developed and released to the scientific community., Ministerio de Ciencia e Innovación | Ref. TIN2009-14057-C03-02, Ministerio de Ciencia e Innovación | Ref. AIB2010PT-00353, Universidade de Vigo | Ref. 15VI013, Universidade de Vigo | Ref. 08VIB6, Concello de Ourense | Ref. INOU-14-08