Pasar al contenido principal

DESARROLLO DE NUEVOS MATERIALES INTELIGENTES Y SU APLICACION COMO SISTEMAS ANTIVIRALES, ANTIBIOFILM, ANTIENZIMATICOS Y ANTIMICROBIANOS PARA LA INDUSTRIA ALIMENTARIA.

PID2021-128141OB-C22

•
Nombre agencia financiadora Agencia Estatal de Investigación
Acrónimo agencia financiadora AEI
Programa Programa Estatal para Impulsar la Investigación Científico-Técnica y su Transferencia
Subprograma Subprograma Estatal de Generación de Conocimiento
Convocatoria Proyectos de I+D+i (Generación de Conocimiento y Retos Investigación)
Año convocatoria 2021
Plan Estatal 2021-2023 Plan Estatal de Investigación Científica y Técnica y de Innovación
Centro beneficiario UNIVERSITAT POLITÈCNICA DE VALÈNCIA

Resultados relacionados

Resultados totales (Incluyendo duplicados): 6
Encontrada(s) 1 página(s)

RiuNet. Repositorio Institucional de la Universitat Politécnica de Valéncia
Publicación Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Development and validation of novel senolytic strategies for targeting and eliminating senescent cells

  • Escriche Navarro, Blanca
[ES] Esta tesis doctoral titulada "Desarrollo y validación de nuevas estrategias senolíticas para la selección y eliminación de células senescentes" se centra en el diseño, síntesis y validación de nanodispositivos y profármacos para eliminar células senescentes, con el objetivo de tratar enfermedades relacionadas con el envejecimiento y el cáncer. En el primer capítulo experimental, presentamos un nanodispositivo para eliminar selectivamente células senescentes explotando la actividad enzimática específica del secretoma senescente. Los resultados mostraron que tras la inducción de senescencia en fibroblastos WI-38 proliferantes con radiación ionizante, las células secretan altos niveles de metaloproteinasa de matriz 3 (MMP-3). Basándose en esto, se cargaron MSNs con navitoclax y se recubrieron con un péptido específico de MMP-3 ( "puerta molecular"), obteniendo NPs(Nav)@MMP-3. Los estudios celulares demostraron una liberación preferencial de la carga en células senescentes en comparación con células proliferantes. Además, el tratamiento de células senescentes con NPs(Nav)@MMP-3 indujo una disminución de la viabilidad celular similar a la del navitoclax, mientras que se observó un efecto protector sobre las células proliferantes. Partiendo de estos resultados en el segundo capítulo experimental describimos una nanopartícula para terapia senolítica mediada por células inmunitarias. Para ello, las nanopartículas recubiertas con el péptido específico de MMP-3 se decoraron con la quimioquina CXCL12 (NPs@CXCL12), potenciando el reclutamiento de células inmunitarias al microambiente senescente. Se verificó la liberación progresiva y específica de la proteína CXCL12 en presencia de MMP-3 mediante ensayos de liberación controlada. Posteriormente, se confirmó la capacidad de las nanopartículas para atraer células T Jurkat a un microambiente senescente mediante ensayos de migración. Los resultados revelaron que las NPs@CXCL12 ejercían un efecto quimiotáctico más significativo que la CXCL12 libre. Además, también se evaluó la capacidad de las células asesinas naturales primarias humanas para eliminar WI-38 senescentes, y se monitorizaron sus trayectorias de migración en respuesta a NPs@CXCL12 o CXCL12 libre utilizando un dispositivo de microfuídica. En el capítulo experimental tres, nos centramos en el diseño de un nanodispositivo dirigido al surfaceoma senescente. En concreto, demostramos que la inducción de la senescencia con palbociclib en células de melanoma humano desarrollaba un fenotipo senescente con sobreexpresión de dipeptidil peptidasa-4 (DPP4).Aquí, se cargaron MSNs con navitoclax, se cubrieron con polietilenglicol que contiene disulfuro ("puerta molecular" sensible a redox) y se funcionalizaron con un anticuerpo contra DPP4. La eficacia de las NPs(Nav)@DPP4-PE en la detección y eliminación de células senescentes se validó in vitro e in vivo utilizando un modelo murino de melanoma senescente inducido por palbociclib. El tratamiento redujo significativamente el crecimiento tumoral y eliminó preferentemente las células senescentes. En el cuarto capítulo experimental, investigamos el potencial de la terapia fotodinámica para la detección y eliminación de células senescentes. Para ello, se sintetizó un fotosensibilizador (compuesto 1) basado en boro-dipirrometeno (BODIPY) activado con ß-galactosidasa asociada a senescencia (SA-ß-gal). El compuesto 1 permanece inactivo hasta que la hidrólisis de la galactosa por la enzima SA-ß-gal restaura la emisión de fluorescencia y la generación de oxígeno singlete. La restauración de la fluorescencia, la capacidad de producir especies reactivas de oxígeno y de matar células senescentes en presencia de luz en el compuesto 1 se demostró en modelos de senescencia inducida por terapia in vitro e in vivo. Además, los estudios revelaron que el compuesto 1 desencadena un potente efecto senolítico tras la irradiación de tumores senescentes en modelos de ratón., [CA] Esta tesi doctoral titulada "Desenvolupament i validació de noves estratègies senolítiques per a la selecció i eliminació de cèl·lules senescents" se centra en el disseny, síntesi i validació de nanodispositius i profàrmacs per a eliminar cèl·lules senescents, amb l'objectiu de tractar malalties relacionades amb l'envelliment i el càncer. En el primer capítol experimental, presentem un nanodispositiu per a eliminar selectivament cèl·lules senescents explotantl'activitat enzimàtica específica del secretoma senescent. Els resultats van mostrar que després de la inducció de senescència en fibroblasts WI-38 proliferants amb radiació ionitzant, les cèl·lules secreten alts nivells de metaloproteinasa de matriu 3 (MMP-3). Basant-se en això, es van carregar MSNs amb navitoclax i es van recobrir amb un pèptid específic de MMP-3 ("porta molecular"), obtenint NPs(Nav)@MMP-3. Els estudis cel·lulars van demostrar un alliberament preferencial de la càrrega en cèl·lules senescents en comparació amb cèl·lules proliferants. A més, el tractament de cèl·lules senescents amb NPs(Nav)@MMP-3 va induir una disminució de la viabilitat cel·lular similar a la del navitoclax, mentres que es va observar un efecte protector sobre les cèl·lules proliferants. Partint déstos resultats en el segon capítol experimental descrivim una nanopartícula per teràpia senolítica mediada per cèl·lules immunitàries. Per a això, les nanopartícules recobertes amb el pèptid específic de MMP-3 es van decorar amb la quimioquina CXCL12 (NPs@CXCL12), potenciant el reclutament de cèl·lules immunitàries al microambient senescent. Ees va verificar l'alliberament progressiu i específic de la proteïna CXCL12 de la bastida en presència de MMP-3 mitjançant assajos d'alliberament controlat. Posteriorment, es va confirmar la capacitat de les nanopartícules per a atraure cèl·lules T Jurkat a un microambient senescent mitjançant assajos de migració. Els resultats van revelar que les NPs@CXCL12 exercien un efecte quimiotàctic més significatiu que la CXCL12. A més, també es va avaluar la capacitat de les cèl·lules assassines naturals primàries humanes per a eliminar WI-38 senescents, i es van monitorar les seues trajectòries de migració en resposta a NPs@CXCL12 o CXCL12 utilitzant un dispositiu de microfuidica. En el capítol experimental tres, ens centrem en el disseny d'un nanodispositiu dirigit al surfaceoma senescent. En concret, vam demostrar que la inducció de la senescència amb palbociclib en cèl·lules de melanoma humà presentava un fenotip senescent amb sobreexpresión de dipeptidil peptidasa-4 (DPP4). Basant-se en esta troballa, es van carregar MSNs amb navitoclax, es van cobrir amb polietilenglicol que conté disulfur, ("porta molecular" sensible a redox) i es van funcionalitzar amb un anticòs contra DPP4. L'eficàcia de les NPs(Nav)@DPP4-PE en la detecció i eliminació de cèl·lules senescents es va validar in vitro i in vivo utilitzant un model murin de melanoma senescent induït per palbociclib.El tractament va reduir significativament el creixement tumoral i va eliminar preferentment les cèl·lules senescents, com van indicar els biomarcadores de senescència analitzats. En el quart capítol experimental, investiguem el potencial de la teràpia fotodinámica per a la detecció i eliminació de cèl·lules senescents. Per a això, es va sintetitzar un fotosensibilizador (compost 1) basat en bor-dipirrometeno activat amb ß-galactosidasa associada a senescència (SA-ß-gal). El 1 roman inactiu fins que la hidròlisi de la galactosa per SA-ß-gal restaura l'emissió de fluorescència i la generació d'oxigen singlete. La restauració de la fluorescència, la capacitat de produir espècies reactives d'oxigen i de matar cèl·lules senescents en presència de llum en el 1 es va demostrar en models de senescència induïda per teràpia in vitro i in vivo. A més, els estudis van revelar que el 1 desencadena un potent efecte senolítico després de la irradiació de tumors senescents en models de ratolí., [EN] This PhD thesis entitled "Development and validation of novel senolytic strategies for targeting and eliminating senescent cells" focuses on the design, synthesis, and validation of nanodevices and prodrugs to eliminate senescent cells, to treat diseases related to aging and cancer. In the first experimental chapter, we present a nanodevice to selectively remove senescent cells by exploiting the specific enzymatic activity of the senescent secretome. The results showed that after the induction of senescence in proliferating WI-38 fibroblasts with ionizing radiation, the cells secrete high levels of matrix metalloproteinase-3 (MMP-3). Based on this, MSNs were loaded with navitoclax and coated with a specific peptide; a substrate of MMP-3 (gatekeeper), yielding NPs(Nav)@MMP-3. Cellular studies demonstrated preferential cargo release in senescent cells compared to proliferating cells. Furthermore, treatment of senescent cells with NPs(Nav)@MMP-3 induced a decrease in cell viability similar to that of free navitoclax, while a protective effect on proliferating cells was observed. Building on these results, in the second experimental chapter, we describe a nanoparticle for immune cell-mediated senolytic therapy. To this end, MSNs coated with the specific peptide MMP-3 were decorated with the chemokine CXCL12 (NPs@CXCL12), enhancing immune cells' recruitment to the senescent microenvironment. First, the progressive and specific release of CXCL12 protein from the scaffold in the presence of MMP-3 was verified by controlled release assays. Subsequently, the ability of the nanoparticles to attract Jurkat T cells to a senescent microenvironment was confirmed by migration assays. The results revealed that NPs@CXCL12 exerted a more significant chemotactic effect than free CXCL12. In addition, the ability of human primary natural killer cells to clear senescent WI-38 was also evaluated, and their migration trajectories were monitored in response to NPs@CXCL12 or free CXCL12 using a microfluidic device. In experimental chapter three, we focused on the design of a nanodevice targeting senescent surfaceome. Specifically, the research proved that the induction of senescence with palbociclib in human melanoma cells developed a senescent phenotype characterized by the up-regulated expression of dipeptidyl peptidase 4 (DPP4). Based on this finding, MSNs were loaded with navitoclax, capped with disulfide-containing polyethylene glycol (redox-sensitive gatekeeper) and finally functionalized with an antibody that recognized the DPP4 protein. The efficacy of NPs(Nav)@DPP4-PE in detecting and eliminating senescent cells was validated in vitro and in vivo using a mouse model of palbociclib-induced senescent melanoma. Furthermore, treatment of mice with the DPP4-targeted nanoparticle significantly reduced tumor growth, and preferentially removed senescent cells, as indicated by the senescence biomarkers analyzed. In the fourth experimental chapter, we investigated the potential of photodynamic therapy for the detection and eradication of senescent cells. For this purpose, a boron dipyrromethene-based photosensitizer (BODIPY) activated with senescent-associated ß-galactosidase (SA-ß-gal) (compound 1) was synthesized. Compound 1 contains a galactose moiety bound to a BODIPY, so it remains inactive until galactose hydrolysis by the SA-ß-gal enzyme restores fluorescence emission and singlet oxygen generation. The restoration of fluorescence, the ability to produce reactive oxygen species, and to kill senescent cells in the presence of light in compound 1 was demonstrated in models of therapy-induced senescence in vitro and in vivo. Furthermore, studies in palbociclib-induced senescent melanoma mouse models reveal that the galactose-conjugated photosensitizer triggers a potent senolytic effect upon irradiation of senescent tumors., This research was supported by projects PID2021-126304OB-C41 and PID2021-128141OB-C22 funded by MCIN/ AEI /10.13039/501100011033/ and by EuropeanRegional Development Fund - A way of doing Europe. This study was also supported byGeneralitat Valenciana (CIPROM/2021/007). This research was supported by CIBER(CB06/01/2012), Instituto de Salud Carlos III, and Ministerio de Ciencia e Innovación. Thiswork was also supported by the European Research Council (ERC) via Advanced Grant (101052997, EDISON). B.E-N. is grateful to the Instituto de Salud Carlos III (ISCIII) for the grant through the project “IFI19/00026”, co-funded by the European Union and the company Senolytic Therapeutics S.L for the support. E.G. is grateful to the Spanish MIU and European Union-Next Regeneration EU for her “Margarita Salas” postdoctoral grant (UP2021-036).
RiuNet. Repositorio Institucional de la Universitat Politécnica de Valéncia
Publicación Tesis doctoral (DoctoralThesis)

New Strategies to Enhance the Quality and Safety of Liquid Foods Based on the Use of Natural Antimicrobial Compounds

  • Gómez-Llorente, Héctor|||0000-0001-5968-6041
[ES] Los componentes de los aceites esenciales (CAEs) han demostrado ser eficaces contra una amplia variedad de microorganismos. Sin embargo, su aplicación plantea desafíos debido a su baja solubilidad y alteración de las propiedades organolépticas en los alimentos. Por tanto, la búsqueda de nuevas formas de dosificación es fundamental para promover su uso en la industria alimentaria. La presente tesis doctoral está centrada en el desarrollo y aplicación de sistemas antibacterianos y antivirales basados en la inmovilización covalente de CAEs para mejorar la calidad y seguridad de alimentos líquidos. El primer capítulo evaluó el efecto de la adición de componentes naturalmente presentes en los alimentos (proteínas, lípidos, carbohidratos, ácidos orgánicos y etanol) sobre la actividad antimicrobiana de diferentes CAEs (carvacrol, eugenol, geraniol, timol y vainillina) en su forma libre. Además, se evaluó la influencia de los componentes alimentarios sobre la vainillina inmovilizada. Los resultados mostraron que la albúmina sérica bovina (BSA), el aceite de girasol y algunos carbohidratos fueron los componentes que más inhibieron la actividad antimicrobiana de los CAEs libres, con algunas excepciones. En los medios que contienen BSA, no se inhibió la actividad antimicrobiana del geraniol. Lo mismo ocurrió con eugenol en aceite de girasol, o con carvacrol, eugenol, geraniol y timol en presencia de D-lactosa. La vainillina inmovilizada confirmó el efecto inhibidor de las proteínas, lípidos y carbohidratos sobre la actividad antimicrobiana, pero el ácido cítrico y el etanol mejoraron la actividad antimicrobiana. Estos resultados demuestran la importancia de considerar la composición de la matriz alimentaria al seleccionar un compuesto antimicrobiano. El segundo capítulo evaluó la aplicación de CAEs frente al crecimiento y producción de guaiacol por un microorganismo alterante y termorresistente como Alyciclobacillus acidoterrestris en zumo de naranja. Para ello, se utilizaron CAEs inmovilizados con dos enfoques diferentes: como aditivos y como coadyuvantes tecnológicos. La presencia de CAEs provocó una reducción microbiana y una inhibición de la producción de guayacol, que fue mantenida tras la inmovilización. Este hecho es de gran interés, ya que la inmovilización evita el problema de alteración organoléptica del producto, derivado de la aplicación de estos antimicrobianos en forma libre. En el tercer capítulo se estudió la actividad antiviral de los CAEs, tanto en forma libre como inmovilizada, frente al virus Tulane en agua. La aplicación de CAEs en forma libre logró una reducción de la infectividad de sólo 1 log10, mientras que concentraciones equivalentes de antimicrobiano inmovilizado redujeron la infectividad a más de 4,5 log10. Por otro lado, el mecanismo antiviral se basó en la modificación o alteración de cápside viral. Además, se determinó que los CAEs inmovilizados no son citotóxicos en concentraciones antivirales efectivas. A pesar de la eficacia observada tras la inmovilización de los CAEs, su aplicación práctica en la industria alimentaria presenta varios desafíos, siendo uno de ellos la aceptación de esta tecnología por parte de los consumidores. El último capítulo estudió la percepción de los consumidores sobre el uso de la nanotecnología en el procesamiento de alimentos. La valoración de los distintos alimentos en los que se había aplicado nanotecnología en su procesamiento o envasado fue en general positiva. De todos los productos, aquellos en los que la nanotecnología no formaba parte de los alimentos recibieron la mejor valoración. Teniendo en cuenta este resultado, los CAEs inmovilizados aplicados como coadyuvantes tecnológicos serían los más valorados y, por tanto, podrían ser una excelente alternativa a los tratamientos de conservación convencionales, para controlar tanto virus como bacterias durante la producción y el almacenamiento de alimentos., [CA] Els components dels olis essencials (COEs) han demostrat ser eficaços en fornt d'una àmplia varietat de microorganismes. Tot i això, la seua aplicació planteja desafiaments a causa de la seua baixa solubilitat i alteració de les propietats organolèptiques en els aliments. Per tant, la recerca de noves formes de dosificació és fonamental per promoure'n l'ús a la indústria alimentària. Aquesta tesi doctoral està centrada en el desenvolupament i l'aplicació de sistemes antibacterians i antivirals basats en la immobilització covalent de COEs per a millorar la qualitat i la seguretat d'aliments líquids. El primer capítol va avaluar l'efecte de l'addició de components naturalment presents als aliments (proteïnes, lípids, carbohidrats, àcids orgànics i etanol) sobre l'activitat antimicrobiana de diferents COEs (carvacrol, eugenol, geraniol, timol i vainillina) en la seua forma lliure. En aquesta primera part també es va avaluar la influencia dels components alimentaris sobre la vainillina immobilitzada. Els resultats van mostrar que l'albúmina sèrica bovina (BSA), l'oli de gira-sol i alguns carbohidrats van ser els components que van inhibir més l'activitat antimicrobiana dels COEs lliures, amb algunes excepcions. Als mitjans que contenen BSA no es va inhibir l'activitat antimicrobiana del geraniol. El mateix va passar amb eugenol en oli de gira-sol, o amb carvacrol, eugenol, geraniol i timol en presencia de D-lactosa. La vainillina immobilitzada va confirmar l'efecte inhibidor de les proteïnes, els lípids i els carbohidrats sobre l'activitat antimicrobiana, però l'àcid cítric i l'etanol van millorar l'activitat antimicrobiana. Aquests resultats demostren la importància de considerar la composició de la matriu alimentària quan s'ha de seleccionar un compost antimicrobià per a una aplicació concreta. El segon capítol va avaluar l'aplicació de COEs en front del creixement i la producció de guaiacol per un microorganisme alterant i termorresistent com Alyciclobacillus acidoterrestris en suc de taronja. Per això, es van utilitzar COEs immobilitzats amb dos enfocaments diferents: com a additius i com a coadjuvants. La presència de COEs provoca una reducció microbiana i una inhibició de la producció de guaiacol, així com manté la seua eficàcia després de la immobilització. Aquest fet és de gran interès, ja que la immobilització evita el problema d'alteració organolèptica del producte, derivat de l'aplicació d'aquests antimicrobians en forma lliure. Al tercer capítol es va estudiar l'activitat antiviral dels COEs, tant en forma lliure com immobilitzada, davant del virus Tulane en aigua. L'aplicació de COEs en forma lliure va aconseguir una reducció de la infectivitat de només 1 log10, mentre que concentracions equivalents d'antimicrobià immobilitzat van reduir la infectivitat a més de 4,5 log10. D'altra banda, es va comprobar que el mecanisme antiviral es va basar en la modificació o alteració de la càpside viral. A més, es va determinar que els COEs immobilitzats no són citotòxics en concentracions antivirals efectives. Tot i l'eficàcia observada després de la immobilització dels COEs, la seua aplicació pràctica a la indústria alimentària presenta diversos desafiaments, un dels quals és l'acceptació d'questa tecnologia per part dels consumidors. El darrer capítol va estudiar la percepció dels consumidors sobre l'ús de la nanotecnologia en el processament d'aliments. La valoració dels diferents aliments en que s'havia aplicat nanotecnologia al seu processament o envasat va ser en general positiva. De tots els productes, aquells en que la nanotecnologia no formava part dels aliments van rebre la millor valoració. Tenint en compte aquest resultat, els COEs immobilitzats aplicats com a coadjuvants de processament serien els més valorats i, per tant, podrien ser una alternativa excel·lent als tractaments de conservació convencionals, per controlar tant virus com bacteris durant la producció i l'emmagatzematge d'aliments., [EN] Essential oil components (EOCs) have proven to be effective against a wide variety of microorganisms. However, the direct application of these compounds poses challenges due to their low solubility and alteration of the organoleptic properties of foods. Therefore, the search for new dosage forms of these promising antimicrobials is essential to promote their use in the food industry. The present doctoral thesis is focused on the development and application of antibacterial and antiviral systems based on the covalent immobilization of EOCs to improve the quality and safety of liquid foods. The first chapter evaluated the effect of the addition of components naturally present in food (proteins, lipids, carbohydrates, organic acids and ethanol) on the antimicrobial activity of certain EOCs (carvacrol, eugenol, geraniol, thymol and vanillin) in their free form. In this first part, the influence of these food components on the antimicrobial activity of vanillin immobilized on silicon oxide particles was also evaluated. The results showed that bovine serum albumin (BSA), sunflower oil and some carbohydrates were the food components that most inhibited the antimicrobial activity of the free EOCs, with some exceptions. In media containing BSA the antimicrobial activity of geraniol was not inhibited. The same occurred with eugenol in media containing sunflower oil, or with carvacrol, eugenol, geraniol and thymol in media with D-lactose. Immobilized vanillin confirmed the inhibitory effect of the proteins, lipids and carbohydrates on the antimicrobial activity, but citric acid and ethanol enhanced the antimicrobial activity. These results demonstrate the importance of considering the composition of the food matrix when selecting an antimicrobial compound. The second chapter evaluated the application of EOCs against the growth and production of guaiacol by a spoilage and heat-resistant microorganism such as Alyciclobacillus acidoterrestris in orange juice. For this purpose, EOCs immobilized on silicon oxide particles were used with two different approaches: as additives and as processing aids. The presence of EOCs causes a microbial reduction and an inhibition of guaiacol production, maintaining their effectiveness after immobilization. This fact is of great interest, since immobilization avoids the problem of organoleptic alteration of the product, derived from the application of these antimicrobials in free form. In the third chapter, the antiviral activity of EOCs, both in free and immobilized form, against Tulane virus in water was studied. The application of EOCs in free form achieved a reduction in infectivity of only 1 log10, equivalent concentrations of immobilized antimicrobial reduced infectivity to more than 4.5 log10. On the other hand, it has been demonstrated that the antiviral mechanism is based on the ability of immobilized antimicrobials to modify or disrupt the viral capsid. Furthermore, it was determined that immobilized EOCs are not cytotoxic at effective antiviral concentrations. Despite the efficacy observed after immobilization of EOCs against bacteria and viruses, their practical application in the food industry presents several challenges, one of them is the acceptance of this technology by consumers. Thus, the last chapter studied the perception of consumers regarding the use of nanotechnology in food processing. The evaluation of the different foods in which nanotechnology had been applied in their processing or packaging was generally positive, and most consumers would buy them. Of all the products, those in which nanotechnology was not part of the food received the best evaluation. Considering this result, immobilized EOCs applied as processing aids would be the most highly valued, and therefore could be an excellent alternative to conventional preservation treatments, to control both viruses and bacteria during food production and storage., This research forms part of project PID2021-128141OB-C21 funded by MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by “ERDF A way of making Europe”. H.G.LL. acknowledges the Universitat Politécnica de València for his predoctoral fellowship. The authors acknowledge native English translator Helen Warburton for editing the text. The authors gratefully acknowledge the financial support from the project PID2021-128141OB-C21 funded by MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by “ERDF A way of making Europe”. This work is also granted by the project TED2021- 132035B-I00, funded by MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by “European Union NextGenerationEU/PRTR”. CG-B thanks the financial support received from the Spanish State Agency of Research (PID2022-136963OBI00/AEI/10.13039/501100011033), the Xunta de Galicia [ED431C 2021/29 and Centro singular de investigación de Galicia accreditation 2019-2022 (ED431G 2019/03)], and the European Regional Development Fund (ERDF). H.G.LL. acknowledges the Universitat Politècnica de València for his predoctoral fellowship. The authors gratefully acknowledge the financial support from the project PID2021- 128141OB-C21 funded by MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by “ERDF A way of making Europe”. This work is also granted by the project TED2021-132035B-I00, funded by MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by “European Union NextGenerationEU/PRTR”. H.G.LL. acknowledges the Universitat Politècnica de València for his predoctoral fellowship.The authors gratefully acknowledge the financial support for the experiment reported herein from the Spanish Government (RTI2018-101599-B-C21-AR). Héctor Gómez Llorente wishes to thank the Universitat Politècnica de València for the FPI Grant.
RiuNet. Repositorio Institucional de la Universitat Politécnica de Valéncia
Publicación Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Remodeling the tumor immune microenvironment with lipid nanoparticles

  • Martínez-Latorre, Javier|||0000-0001-5421-5371
[ES] Esta tesis doctoral, titulada "Remodelación del microambiente inmunitario tumoral con nanopartículas lipídicas", explora el desarrollo de nuevas estrategias inmunoterapéuticas contra el cáncer, tanto a nivel terapéutico como de métodos de administración. En concreto, el trabajo investiga enfoques alternativos y relativamente poco explorados, como las inmunoterapias basadas en macrófagos y la inmunoterapia mediada por antígenos exógenos, que tratan de superar las principales limitaciones de las modalidades inmunoterapéuticas actuales. Paralelamente, la tesis evalúa las nanopartículas lipídicas (LNP) como sistemas de administración de genes no virales para la inmunoterapia. El primer capítulo experimental describe el desarrollo de una novedosa plataforma LNP para la inmunoterapia basada en macrófagos. Las LNP cargadas con ADN plasmídico o ARNm de luciferasa se funcionalizaron con ácido fólico (FA) para dirigirse a las células cancerosas pancreáticas que expresan el receptor de folato y con un anticuerpo anti-CD47 (aCD47) para bloquear la evasión inmunitaria mediada por CD47. Los resultados demuestran una transfección eficaz de las células de cáncer de páncreas, con las LNP cargadas con ARNm superando a las formulaciones basadas en plásmidos. Además, la funcionalización con FA mejoró la captación dirigida de LNP in vitro y la funcionalización con aCD47 restauró la fagocitosis de las células tumorales por los macrófagos in vitro. Los experimentos in vivo en modelos de xenoinjertos Capan-2 de ratón con LNP-ARNm-FA-aCD47 demostraron la expresión in vivo de luciferasa y promovieron un cambio hacia un fenotipo de macrófagos proinflamatorio M1 dentro del microambiente tumoral. En conjunto, estos resultados presentan una plataforma LNP optimizada, capaz de inmunomodular los macrófagos asociados a tumores. El segundo capítulo experimental presenta una novedosa inmunoterapia mediada por antígenos exógenos basada en el epítopo alpha-Gal (galactosa-alpha-1,3-galactosa). El epítopo alpha-Gal es altamente inmunogénico en humanos y provoca fuertes respuestas debido a anticuerpos preexistentes. Se desarrollaron LNP que codifican el ARNm de la alpha-1,3-galactosiltransferasa (alpha-GT) para permitir la biosíntesis endógena de alpha-Gal en la superficie de las células tumorales. El tratamiento con estas LNP indujo con éxito la expresión de alpha-Gal en líneas celulares cancerosas murinas y humanas y promovió el reclutamiento de anticuerpos anti-alpha-Gal humanos naturales hacia las células tumorales. Estos resultados identifican a la LNP alpha como una plataforma inmunoterapéutica prometedora que aprovecha la inmunidad humoral preexistente. El tercer capítulo experimental describe una novedosa inmunoterapia mediada por antígenos exógenos basada en la proteína hemaglutinina (H) del virus del sarampión. La proteína H es un antígeno altamente inmunogénico en humanos debido a la vacunación generalizada contra el virus del sarampión. Se formularon LNP que codifican la proteína H y se demostró que transfectan eficazmente tanto cultivos celulares cancerosos bidimensionales como esferoides tumorales tridimensionales. Además, la administración in vivo de LNP H en ratones vacunados contra el sarampión con tumores de melanoma B16-BL6 dio lugar a una disminución significativa del crecimiento tumoral. Este efecto terapéutico está asociado con una fuerte infiltración intratumoral de linfocitos T citotóxicos CD8+, un cambio en la proporción de células T CD8/CD4 y la producción ex vivo de citocinas proinflamatorias tras la reactivación del antígeno, características distintivas de una potente respuesta inmunitaria mediada por células T CD8+. En conjunto, estos resultados ponen de relieve el potencial de LNP H como nueva estrategia para mejorar la inmunogenicidad tumoral y provocar fuertes respuestas inmunitarias antitumorales., [EN] This doctoral thesis, entitled "Remodeling the Tumor Immune Microenvironment with Lipid Nanoparticles", explores the development of novel cancer immunotherapeutic strategies at both the therapeutic and delivery levels. Specifically, the work investigates alternative and comparatively underexplored approaches, including macrophage-based immunotherapies and exogenous antigen-mediated immunotherapy, which seek to overcome key limitations of current immunotherapeutic modalities. In parallel, the thesis evaluates lipid nanoparticles (LNPs) as non-viral gene delivery systems for immunotherapy. The first experimental chapter describes the development of a novel LNP platform for macrophage-based immunotherapy. LNPs loaded with either luciferase-encoding plasmid DNA or mRNA were functionalized with folic acid (FA) for targeting folate receptor-expressing pancreatic cancer cells and with an anti-CD47 antibody (aCD47) to block CD47-mediated immune evasion. The results demonstrate efficient transfection of pancreatic cancer cells, with mRNA-loaded LNPs outperforming plasmid-based formulations. Moreover, the functionalization with FA enhanced targeted uptake of LNPs in vitro and aCD47 functionalization restored the phagocytosis of tumor cells by macrophages in vitro. In vivo experiments in mouse Capan-2 xenograft models with LNP-mRNA-FA-aCD47 demonstrated in vivo expression of luciferase and promoted a shift to a pro-inflammatory, M1-like macrophage phenotype within the tumor microenvironment. Together, these results present an optimized LNP platform capable of immunomodulating tumor-associated macrophages. The second experimental chapter presents a novel exogenous antigen-mediated immunotherapy based on the alpha-Gal epitope (galactose-alpha-1,3-galactose). alpha-Gal epitope is highly immunogenic in humans and elicits strong pre-existing antibody responses. LNPs encoding alpha-1,3-galactosyltransferase (alpha-GT) mRNA were developed to enable endogenous alpha-Gal biosynthesis on tumor cell surfaces. Treatment with these LNPs successfully induced alpha-Gal expression in both murine and human cancer cell lines and promoted the recruitment of naturally occurring human anti-alpha-Gal antibodies to tumor cells. These results identify LNP alpha as a promising immunotherapeutic platform that exploits pre-existing humoral immunity. The third experimental chapter describes a novel exogenous antigen-mediated immunotherapy based on the hemagglutinin (H) protein of the measles virus. H protein is a highly immunogenic antigen in humans due to widespread vaccination against measles virus. LNPs encoding H protein were formulated and shown to efficiently transfect both two-dimensional cancer cell cultures and three-dimensional tumor spheroids. Moreover, in vivo administration of H-expressing LNPs in measles-vaccinated mice bearing B16-BL6 melanoma tumors resulted in significant tumor growth delay. This therapeutic effect is associated with robust intratumoral infiltration of CD8+ cytotoxic T lymphocytes, a shift in the CD8/CD4 T cell ratio, and ex vivo production of pro-inflammatory cytokines upon antigen recall, hallmarks of a potent CD8+ T cell-mediated immune response. Together, these results highlight the potential of LNP H as a novel strategy to enhance tumor immunogenicity and elicit strong antitumor immune responses. We hope that the results obtained in this doctoral thesis will demonstrate the versatility of LNP-based platforms and support the development of innovative cancer immunotherapies that leverage alternative immunotherapeutic strategies, such as macrophage-based approaches and exogenous antigen-mediated immunotherapy., [CA] Esta tesi doctoral, titulada «Remodelació del microambient immunitari tumoral amb nanopartícules lipídiques», explora el desenvolupament de noves estratègies immunoterapèutiques contra el càncer, tant a nivell terapèutic com de mètodes d'administració. En concret, el treball investiga enfocaments alternatius i relativament poc explorats, com les immunoteràpies basades en macròfags i la immunoteràpia mediada per antígens exògens, que tracten de superar les principals limitacions de les modalitats immunoterapèutiques actuals. Paral·lelament, la tesi avalua les nanopartícules lipídiques (LNP) com a sistemes d'administració de gens no virals per a la immunoteràpia. El primer capítol experimental descriu el desenvolupament d'una nova plataforma LNP per a la immunoteràpia basada en macròfags. Les LNP carregades amb ADN plasmídic o ARNm de luciferasa es van funcionalitzar amb àcid fòlic (FA) per a dirigir-se a les cèl·lules canceroses pancreàtiques que expressen el receptor de folat i amb un anticòs anti-CD47 (aCD47) per a bloquejar l'evasió immunitària mediada per CD47. Els resultats demostren una transfecció eficaç de les cèl·lules de càncer de pàncrees, amb les LNP carregades amb ARNm superant a les formulacions basades en plasmidis. A més, la funcionalització amb FA va millorar la captació dirigida de LNP in vitro i la funcionalització amb aCD47 va restaurar la fagocitosi de les cèl·lules tumorals pels macròfags in vitro. Els experiments in vivo en models de xenotrasplantament Capan-2 de ratolí amb LNP-ARNm-FA-aCD47 van demostrar l'expressió in vivo de luciferasa i van promoure un canvi cap a un fenotip de macròfags proinflamatori M1 dins del microambient tumoral. En conjunt, aquests resultats presenten una plataforma LNP optimitzada, capaç de immunomodular els macròfags associats a tumors. El segon capítol experimental presenta una nova immunoteràpia mediada per antígens exògens basada en el epítop alpha-Gal (galactosa-¿-1,3-galactosa). El epítop alpha-Gal és altament immunogènic en humans i provoca fortes respostes a causa d'anticossos preexistents. Es van desenvolupar LNP que codifiquen el ARNm de la ¿-1,3-galactosiltransferasa (¿-GT) per a permetre la biosíntesi endògena de ¿-Gal en la superfície de les cèl·lules tumorals. El tractament amb estes LNP va induir amb èxit l'expressió de ¿-Gal en línies cel·lulars canceroses murines i humanes i va promoure el reclutament d'anticossos anti-¿-Gal humans naturals cap a les cèl·lules tumorals. Estos resultats identifiquen a la LNP alpha com una plataforma immunoterapèutica prometedora que aprofita la immunitat humoral preexistent. El tercer capítol experimental descriu una nova immunoteràpia mediada per antígens exògens basada en la proteïna hemaglutinina (H) del virus de la xarampió. La proteïna H és un antigen altament immunogènic en humans a causa de la vacunació generalitzada contra el virus de la pallola. Es van formular LNP que codifiquen la proteïna H i es va demostrar que transfecten eficaçment tant cultius cel·lulars cancerosos bidimensionals com esferoides tumorals tridimensionals. A més, l'administració in vivo de LNP H en ratolins vacunats contra la pallola amb tumors de melanoma B16-BL6 va donar lloc a una disminució significativa del creixement tumoral. Aquest efecte terapèutic està associat amb una forta infiltració intratumoral de limfòcits T citotòxics CD8+, un canvi en la proporció de cèl·lules T CD8/CD4 i la producció ex vivo de citocines proinflamatòries després de la reactivació de l'antigen, característiques distintives d'una potent resposta immunitària mediada per cèl·lules T CD8+. En conjunt, aquests resultats posen en relleu el potencial de LNP H com a nova estratègia per millorar la immunogenicitat tumoral i provocar fortes respostes immunitàries antitumorals. Esperem que els resultats obtinguts en aquesta tesi doctoral demostren la versatilitat de les plataformes basades en LNP i recolzen el desenvolupament d'immunoteràpies innovadores contra el càncer., This research was supported by European Union’s Horizon 2020 research and innovation programme under grant agreement No 899708 (ULISES). The work has also received funding from projects PID2020-119692RB-C22, PID2023-146637OB-C22, PID2021-128141OBC22, PID2021-126304OB-C41 and PID2024-155683OB-C41 funded by MCIN-Ministerio de Ciencia e Innovación and by the European Regional Development Fund—A way of doing Europe. This study was also supported by the ERC Advanced Grant Edison (101052997), the Generalitat Valenciana (CIPROM/2021/007) and CIBER (CB06/01/2012) and (RD21/0017/0012) Instituto de Salud Carlos III, the Generalitat de Catalunya (SGR21/01169). The research leading to these results has also received funding from “la Caixa” Foundation under agreement LCF/PR/SP23/52950009. The Views and opinions expressed are however those of the author(s) only and do not necessarily reflect those of the European Union or European Research Council. Neither the European Union nor the granting authority can be held responsible for them. J.M-L. is grateful to the Spanish MECD for his FPU grant (FPU19/06219). PM.S-T. is grateful to the Generalitat Valenciana for a postdoctoral Investigo contract (INVEST/2023/443). We also acknowledge the support of CERCA Programme/Generalitat de Catalunya.
RiuNet. Repositorio Institucional de la Universitat Politécnica de Valéncia
Publicación Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Smart Nanoparticles for Enhanced Melanoma Therapy: From Controlled Drug Release to Self-Propelled Nanomotors

  • Esteve-Moreno, Juan José|||0000-0002-1259-7663
[ES] La presente tesis doctoral, titulada "Nanopartículas inteligentes para una terapia mejorada contra el melanoma: desde la liberación controlada de fármacos a los nanomotores autopropulsados", se centra en el desarrollo de estrategias terapéuticas innovadoras frente al melanoma mediante nanopartículas inteligentes. En concreto, aborda la síntesis, caracterización y evaluación de nanodispositivos para la liberación controlada de fármacos. Estos sistemas buscan superar barreras características del melanoma, como la evasión inmunitaria, la matriz extracelular tumoral y la degradación prematura de los fármacos, reduciendo los efectos adversos sobre tejidos sanos. El primer capítulo presenta una introducción al cáncer y, especialmente, al melanoma, describiendo sus principales características biológicas, mecanismos de metástasis y evasión inmune. Asimismo, revisa la evolución de las estrategias terapéuticas y las limitaciones que condicionan su eficacia. Posteriormente, se introduce la nanotecnología aplicada a la medicina y sus principales aplicaciones oncológicas. Finalmente, se analizan los sistemas de liberación controlada de fármacos, las profármacos y los estímulos capaces de desencadenar su activación, con especial atención a las nanoestrellas de oro y a las nanopartículas mesoporosas de sílice como plataformas prometedoras para el tratamiento del melanoma. El capítulo segundo se exponen los objetivos de la tesis. El tercer capítulo describe una plataforma nanoterapéutica bioortogonal basada en nanoestrellas de oro para la fotoactivación controlada de profármacos de doxorrubicina mediante luz infrarroja cercana (NIR). Se desarrollaron dos estrategias complementarias: una prodroga de doxorrubicina inactivada mediante grupos 2-nitrobencilo y la misma molécula anclada covalentemente a la superficie de las nanoestrellas. La irradiación NIR induce la liberación controlada de la doxorrubicina activa. Ambas formulaciones mostraron elevada estabilidad en condiciones fisiológicas y activación exclusivamente tras irradiación. Además, se demostró la activación intracelular del profármaco en células de melanoma y cáncer de cuello uterino minimizando los efectos fototérmicos. Los estudios in vitro e in vivo en modelos murinos de melanoma evidenciaron una liberación eficiente del fármaco, una inhibición significativa del crecimiento tumoral y una actividad terapéutica selectiva únicamente bajo irradiación NIR. El cuarto capítulo se centra en el desarrollo de nanomotores autopropulsados para mejorar la distribución de fármacos en regiones profundas del tumor. El sistema se basa en nanopartículas Janus de platino funcionalizadas con lactato oxidasa y cargadas con doxorrubicina. Estas aprovechan el lactato del microambiente tumoral como combustible endógeno, proporcionando propulsión autónoma y depleción metabólica. Los nanomotores mostraron movimiento autónomo y liberación específica del fármaco en condiciones fisiológicas. En células de melanoma produjeron una marcada reducción de la viabilidad celular a bajas concentraciones, mientras que en esferoides tumorales alcanzaron una penetración intratumoral superior a la de sistemas pasivos. Los estudios in vivo demostraron una reducción significativa del tamaño tumoral y un aumento de la infiltración de linfocitos CD8+, sugiriendo una disminución de la evasión inmunitaria asociada al metabolismo del lactato. Finalmente, los capítulos quinto y sexto recogen la discusión general, las perspectivas futuras y las conclusiones. En conjunto, los resultados demuestran la versatilidad de las nanoestrellas plasmónicas y de los nanomotores impulsados por metabolitos como plataformas para terapias antitumorales innovadoras. Estas estrategias combinan activación controlada de profármacos, propulsión autónoma y remodelación del microambiente tumoral para mejorar la administración de fármacos frente al melanoma y otros tumores accesibles., [EN] The present doctoral thesis, entitled "Smart nanoparticles for improved melanoma therapy: from controlled drug release to self-propelled nanomotors", focuses on the development of innovative therapeutic strategies against melanoma through the use of smart nanoparticles. Specifically, it addresses the synthesis, characterization, and evaluation of nanodevices for controlled drug release. These systems are designed to overcome key barriers associated with melanoma, such as immune evasion, the tumor extracellular matrix, and premature drug degradation, while reducing adverse effects on healthy tissues. The first chapter provides an introduction to cancer, and especially to melanoma, describing its main biological features, mechanisms of metastasis, and immune evasion. It also reviews the evolution of therapeutic strategies and the limitations that affect their efficacy. Subsequently, the application of nanotechnology in medicine and its main oncological applications are introduced. Finally, controlled drug delivery systems, prodrugs, and the stimuli capable of triggering their activation are analyzed, with special attention to gold nanostars and mesoporous silica nanoparticles as promising platforms for melanoma treatment. The second chapter presents the objectives of the thesis. The third chapter describes a bioorthogonal nanotherapeutic platform based on gold nanostars for the controlled photoactivation of doxorubicin prodrugs using near-infrared (NIR) light. Two complementary strategies were developed: a doxorubicin prodrug inactivated by 2-nitrobenzyl groups and the same molecule covalently anchored to the surface of the nanostars. NIR irradiation induces the controlled release of active doxorubicin. Both formulations showed high stability under physiological conditions and were activated only upon irradiation. In addition, intracellular activation of the prodrug was demonstrated in melanoma and cervical cancer cells, minimizing photothermal effects. In vitro and in vivo studies in murine melanoma models showed efficient drug release, significant inhibition of tumor growth, and selective therapeutic activity only under NIR irradiation. The fourth chapter focuses on the development of self-propelled nanomotors to improve drug distribution in deep tumor regions. The system is based on platinum Janus nanoparticles functionalized with lactate oxidase and loaded with doxorubicin. These nanoparticles exploit lactate from the tumor microenvironment as an endogenous fuel, providing autonomous propulsion and metabolic depletion. The nanomotors showed self-propulsion and specific drug release under physiological conditions. In melanoma cells, they produced a marked reduction in cell viability at low concentrations, while in tumor spheroids they achieved greater intratumoral penetration than passive systems. In vivo studies demonstrated a significant reduction in tumor size and an increase in CD8+ lymphocyte infiltration, suggesting a decrease in immune evasion associated with lactate metabolism. Finally, the fifth and sixth chapters present the general discussion, future perspectives, and conclusions. Overall, the results demonstrate the versatility of plasmonic nanostars and metabolite-driven nanomotors as platforms for innovative anticancer therapies. These strategies combine controlled prodrug activation, autonomous propulsion, and remodeling of the tumor microenvironment to improve drug delivery against melanoma and other accessible tumors., [CA] La present tesi doctoral, titulada "Nanopartícules intel·ligents per a una teràpia millorada contra el melanoma: des de l'alliberament controlat de fàrmacs fins als nanomotors autopropulsats", se centra en el desenvolupament d'estratègies terapèutiques innovadores contra el melanoma mitjançant l'ús de nanopartícules intel·ligents. En concret, aborda la síntesi, la caracterització i l'avaluació de nanodispositius per a l'alliberament controlat de fàrmacs. Aquests sistemes busquen superar barreres característiques del melanoma, com ara l'evasió immunitària, la matriu extracel·lular tumoral i la degradació prematura dels fàrmacs, reduint els efectes adversos sobre els teixits sans. El primer capítol presenta una introducció al càncer i, especialment, al melanoma, descrivint-ne les principals característiques biològiques, els mecanismes de metàstasi i l'evasió immune. Així mateix, revisa l'evolució de les estratègies terapèutiques i les limitacions que en condicionen l'eficàcia. Posteriorment, s'introdueix la nanotecnologia aplicada a la medicina i les seues principals aplicacions oncològiques. Finalment, s'analitzen els sistemes d'alliberament controlat de fàrmacs, els profàrmacs i els estímuls capaços de desencadenar-ne l'activació, amb una atenció especial a les nanoestrelles d'or i a les nanopartícules mesoporoses de sílice com a plataformes prometedores per al tractament del melanoma. El segon capítol exposa els objectius de la tesi. El tercer capítol descriu una plataforma nanoterapèutica bioortogonal basada en nanoestrelles d'or per a la fotoactivació controlada de profàrmacs de doxorubicina mitjançant llum infraroja pròxima (NIR). Es van desenvolupar dues estratègies complementàries: un profàrmac de doxorubicina inactivat mitjançant grups 2-nitrobenzil i la mateixa molècula ancorada covalentment a la superfície de les nanoestrelles. La irradiació NIR indueix l'alliberament controlat de la doxorubicina activa. Ambdues formulacions van mostrar una elevada estabilitat en condicions fisiològiques i una activació exclusivament després de la irradiació. A més, es va demostrar l'activació intracel·lular del profàrmac en cèl·lules de melanoma i de càncer de coll uterí, minimitzant els efectes fototèrmics. Els estudis in vitro i in vivo en models murins de melanoma van evidenciar un alliberament eficient del fàrmac, una inhibició significativa del creixement tumoral i una activitat terapèutica selectiva únicament sota irradiació NIR. El quart capítol se centra en el desenvolupament de nanomotors autopropulsats per a millorar la distribució de fàrmacs en regions profundes del tumor. El sistema es basa en nanopartícules Janus de platí funcionalitzades amb lactat oxidasa i carregades amb doxorubicina. Aquestes aprofiten el lactat del microambient tumoral com a combustible endogen, proporcionant propulsió autònoma i depleció metabòlica. Els nanomotors van mostrar moviment autònom i alliberament específic del fàrmac en condicions fisiològiques. En cèl·lules de melanoma van produir una reducció marcada de la viabilitat cel·lular a baixes concentracions, mentre que en esferoides tumorals van assolir una penetració intratumoral superior a la dels sistemes passius. Els estudis in vivo van demostrar una reducció significativa de la mida tumoral i un augment de la infiltració de limfòcits CD8+, la qual cosa suggereix una disminució de l'evasió immunitària associada al metabolisme del lactat. Finalment, els capítols cinqué i sisé recullen la discussió general, les perspectives futures i les conclusions. En conjunt, els resultats demostren la versatilitat de les nanoestrelles plasmòniques i dels nanomotors impulsats per metabolits com a plataformes per a teràpies antitumorals innovadores. Aquestes estratègies combinen activació controlada de profàrmacs, propulsió autònoma i remodelació del microambient tumoral per a millorar l'administració de fàrmacs davant del melanoma i altres tumors accessibles., This research was supported by projects PID2021-126304OB-C41, PID2021-128141OB-C22 and PID2024-155683OB-C41, funded by MCIN/AEI/10.13039/501100011033 and by the European Regional Development Fund (ERDF) – A way of doing Europe; by the Generalitat Valenciana (Project PROMETEO CIPROM/2021/007); by Project MFA/2022/049 from the Advanced Materials programme, funded by the European Union NextGenerationEU (PRTR-C17.I1); and by the Generalitat Valenciana and the European Research Council (ERC) via Advanced Grant 101052997 (EDISON). This research was also supported by CIBER – Consorcio Centro de Investigación Biomédica en Red – (CB06/01/2012), Instituto de Salud Carlos III, Ministerio de Ciencia e Innovación. J.J.E.-M. thanks the AECC Scientific Foundation, and especially the AECC Council of Valencia, for their PhD grant (PRDVA21651ESTE). P.D. thanks the AECC Scientific Foundation for their postdoctoral grant (INVES246470DIEZ). O.F.S. acknowledges the support from the Provincial Council of Gipuzkoa under the Fellows Gipuzkoa programme. F.J.H. thanks MIU for his FPU grant (FPU20/06021). V.S.-A. thanks MIU for his FPI grant (PRE2022-103714). A.G-F. and P.D. thank the Instituto de Salud Carlos III and the European Social Fund for their "Miguel Servet" contracts (CP25/00067 and CP24/00043). The authors thank the UPV Electron Microscopy Service and the CIPF Confocal and Electron Microscopy Services for their technical support. The U26 NMR: Biomedical Applications II platform from NANBIOSIS (ICTS "NANBIOSIS", Research Infrastructures & Services of CIBER-BBN) is also gratefully acknowledged.
RiuNet. Repositorio Institucional de la Universitat Politécnica de Valéncia
Publicación Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Development of Functional Hybrid Materials for Advanced Antimicrobial Applications

  • Medaglia, Serena|||0000-0003-3537-9842
[ES] Las infecciones microbianas asociadas a biopelículas y el aumento de la resistencia a los antimicrobianos representan un desafío crítico, tanto en entornos clínicos como industriales. En este contexto, esta tesis doctoral, titulada "Desarrollo de materiales híbridos funcionales para aplicaciones antimicrobianas avanzadas", explora nuevas estrategias para la prevención y erradicación de biopelículas, mediante el uso de materiales funcionalizados con compuestos antimicrobianos naturales. El primer capítulo se centra en el desarrollo de superficies de acero inoxidable modificadas con un recubrimiento antimicrobiano basado en vainillina, anclado a una capa intermedia de sílice. Las pruebas realizadas sobre Staphylococcus epidermidis, uno de los principales patógenos responsables de infecciones nosocomiales, demostraron una reducción del 100% en la viabilidad bacteriana y una disminución del 75% en la formación de biopelículas, en comparación con superficies no tratadas. El segundo capítulo presenta un nuevo enfoque para la prevención de infecciones asociadas a implantes, ya que las infecciones postquirúrgicas en ortopedia siguen siendo un grave problema clínico. En este estudio, se funcionalizaron materiales regenerativos basados en fosfato de calcio (CaP) con vainillina (CaP-Vainillina), con el fin de combinar sus propiedades regenerativas, con una acción antimicrobiana prolongada. La letalidad promedio sobre S. epidermidis en biopelícula, cuando se trató con CaP-Vanillin, fue del 98,9% y superior al 99,9% en concentraciones de 50 mg/mL y 100 mg/mL, respectivamente, en comparación con el CaP. Los estudios in vivo en modelos animales confirmaron que el uso de estos biomateriales no interfiere con la osteointegración, lo que los convierte en candidatos prometedores para aplicaciones clínicas. En el tercer capítulo, se abordan las limitaciones asociadas a diversos compuestos naturales mediante la aplicación de la nanotecnología, utilizada como herramienta para mejorar la eficacia y funcionalidad de estos agentes naturales. Este capítulo presenta dos artículos de investigación, que describen el desarrollo de nanodispositivos avanzados. El primer artículo explora una tecnología prometedora para la industria alimentaria, donde la contaminación por biopelículas bacterianas representa un riesgo grave para la seguridad alimentaria y provoca importantes costes económicos. Se diseñó un sistema basado en nanopartículas de tipo Janus, formado por una combinación de nanopartículas de platino con sílice mesoporosa funcionalizada con vainillina. Estos nanosistemas muestran movimiento autónomo en presencia de peróxido de hidrógeno (H¿O¿) y, con ello, una alta capacidad para penetrar biopelículas de Staphylococcus aureus y eliminar eficazmente las células patógenas, abriendo nuevas vías para soluciones de desinfección industrial. El segundo artículo del tercer capítulo investiga una estrategia innovadora basada en la Terapia Fotodinámica Antimicrobiana (aPDT), que aprovecha la acción combinada de fotosensibilizadores y luz a longitudes de onda específicas para generar especies reactivas de oxígeno e inducir la muerte bacteriana. Se diseñó un sistema basado en nanopartículas de sílice mesoporosa cargadas con curcumina y funcionalizadas con polimixina B (actuando como puerta molecular). Los resultados mostraron una reducción significativa en la viabilidad bacteriana y hasta un 99% de inhibición en la formación de biopelículas. Así, esta tesis doctoral demuestra el potencial de las superficies funcionalizadas, los nanomateriales motorizados y la Terapia Fotodinámica como estrategias avanzadas y eficaces para combatir infecciones por biopelículas y la resistencia antimicrobiana. Las aplicaciones abarcan desde el ámbito biomédico hasta la seguridad alimentaria, proponiendo nuevas soluciones para el control de infecciones y la reducción del uso de antibióticos o biocidas., [CA] Les infeccions microbianes associades a biofilms i l'augment de la resistència als antimicrobians representen un desafiament crític tant en entorns clínics com industrials. En aquest context, aquesta tesi doctoral, titulada "Desenvolupament de materials híbrids funcionals per a aplicacions antimicrobianes avançades", explora noves estratègies per a la prevenció i eradicació de biofilms mitjançant l'ús de materials funcionalitzats amb compostos antimicrobians naturals. El primer capítol se centra en el desenvolupament de superfícies d'acer inoxidable modificades amb un recobriment antimicrobià a base de vainillina, ancorat a una capa intermèdia de sílice. Les proves realitzades sobre Staphylococcus epidermidis, un dels principals patògens responsables d'infeccions nosocomials, van demostrar una reducció del 100% en la viabilitat bacteriana i una disminució del 75% en la formació de biofilms en comparació amb superfícies no tractades. El segon capítol presenta un nou enfocament per a la prevenció d'infeccions associades a implants, ja que les infeccions postquirúrgiques en ortopèdia continuen sent un problema clínic greu. En aquest estudi, es van funcionalitzar materials regeneratius a base de fosfat de calci (CaP) amb vainillina (CaP-Vanillin), amb l'objectiu de combinar les seues propietats regeneratives amb una acció antimicrobiana prolongada. La letalitat mitjana sobre S. epidermidis en biofilm, quan es tractava amb CaP-Vainillina, fou del 98,9% i superior al 99,9% a concentracions de 50 mg/mL i 100 mg/mL, respectivament, en comparació amb el CaP. Els estudis in vivo en models animals van confirmar que l'ús d'aquests biomaterials no interfereix amb l'osteointegració, la qual cosa els converteix en candidats prometedors per a aplicacions clíniques. Al tercer capítol, s'aborden les limitacions associades a diversos compostos naturals mitjançant l'aplicació de la nanotecnologia, utilitzada com a eina per a millorar l'eficàcia i funcionalitat d'aquests agents naturals. Aquest capítol presenta dos articles d'investigació que descriuen el desenvolupament de nanodispositius avançats. El primer article explora una tecnologia prometedora per a la indústria alimentària, on la contaminació per biofilms bacterians representa un risc greu per a la seguretat alimentària i provoca importants costos econòmics. Es va dissenyar un sistema basat en nanopartícules de tipus Janus, compost per una combinació de nanopartícules de platí amb sílice mesoporosa funcionalitzada amb vainillina. Aquests nanosistemes mostren moviment autònom en presència de peròxid d'hidrogen (H¿O¿) i, amb això, una gran capacitat per a penetrar biofilms de Staphylococcus aureus i eliminar eficaçment les cèl·lules patògenes, obrint noves vies per a solucions de desinfecció industrial. El segon article del tercer capítol investiga una estratègia innovadora basada en la Teràpia Fotodinàmica Antimicrobiana (aPDT), que aprofita l'acció combinada de fotosensibilitzadors i llum a longituds d'ona específiques per a generar espècies reactives d'oxigen i induir la mort bacteriana. Es va dissenyar un sistema basat en nanopartícules de sílice mesoporosa carregades amb curcumina i funcionalitzades amb polimixina B (actuant com a porta molecular). Els resultats van mostrar una reducció significativa en la viabilitat bacteriana i fins a un 99% d'inhibició en la formació de biofilms. Així, aquesta tesi doctoral demostra el potencial de les superfícies funcionalitzades, els nanomaterials motoritzats i la Teràpia Fotodinàmica com a estratègies avançades i eficaces per a combatre infeccions per biofilms i la resistència antimicrobiana. Les aplicacions abasten des del sector biomèdic fins a la seguretat alimentària, proposant noves solucions per al control d'infeccions i la reducció de l'ús d'antibiòtics o biocides., [EN] Microbial biofilm infections and increasing antimicrobial resistance represent a critical challenge in both clinical and industrial settings. In this context, this doctoral thesis, entitled "Development of Functional Hybrid Materials for Advanced Antimicrobial Applications", explores new strategies for biofilm prevention and eradication through the use of functionalized materials with natural antimicrobial compounds. The first chapter focuses on the development of stainless steel surfaces modified with an antimicrobial coating based on vanillin, anchored to an intermediate silica layer. The tests performed on Staphylococcus epidermidis, one of the main pathogens responsible for nosocomial infections, showed a 100% reduction in bacterial viability and a 75% decrease in biofilm formation, compared to untreated surfaces. The second chapter presents a new approach for preventing infections associated with implants, as post-surgical infections in orthopedics remain a serious clinical problem. In this study, regenerative materials based on calcium phosphate (CaP) were functionalized with vanillin (CaP-Vanillin) in order to combine their regenerative properties with prolonged antimicrobial action. The average lethality on S. epidermidis in biofilm, when treated with CaP-Vanillin, was 98.9% and over 99.9% at concentrations of 50 mg/mL and 100 mg/mL, respectively, compared to CaP. In vivo studies in animal models confirmed that the use of these biomaterials does not interfere with osteointegration, making them promising candidates for clinical applications. In the third chapter, the limitations associated with various natural compounds are addressed through the application of nanotechnology, used as a tool to enhance the efficacy and functionality of these natural agents. Two research articles are presented in this chapter, describing the development of advanced nanodevices. The first article explores a promising technology for the food industry, where bacterial biofilm contamination poses a serious risk to food safety and results in significant economic costs. A system based on Janus nanoparticles was designed, consisting of a combination of platinum nanoparticles with vanillin-functionalized mesoporous silica. These nanosystems exhibit autonomous movement in the presence of hydrogen peroxide (H¿O¿) and, with that, show a high capacity to penetrate Staphylococcus aureus biofilms and effectively eliminate pathogenic cells, paving the way for new industrial disinfection solutions. The second article of the third chapter investigates an innovative strategy based on Antimicrobial Photodynamic Therapy (aPDT), which exploits the combined action of photosensitizers and light at specific wavelengths to generate reactive oxygen species and induce bacterial death. A system based on mesoporous silica nanoparticles loaded with curcumin and functionalized with polymyxin B (acting as a molecular gate) was designed. The results showed a significant reduction in bacterial viability and up to 99% inhibition in biofilm formation. Thus, this doctoral thesis demonstrates the potential of functionalized surfaces, motorized nanomaterials, and Photodynamic Therapy as advanced and effective strategies to combat biofilm infections and antimicrobial resistance. The applications range from biomedical sectors to food safety, suggesting new approaches for infection control and the reduction of antibiotic or biocide use., The Spanish Government (projects PID2021-126304OB-C41, PID2021-128141OB-C22 and TED2021-132114B-I00, MCUI/FEDER, EU and CIBER-Consorcio Centro de Investigación Biomédica en Red (CB06/01/2012), Instituto de Salud Carlos III, Ministerio de Ciencia e Innovación) and the Generalitat Valenciana (CIPROM/2021/007) funded this research. This work was also supported by the European Research Council (ERC) via Advanced Grant (101052997, EDISON). This study formed part of the Advanced Materials program (MFA/2022/053) and the AGROALNEXT program (AGROALNEXT/2022/032), supported by MCIN with funding from the European Union NextGenerationEU (PRTR-C17.I1) and by Generalitat Valenciana. S.M. thanks the Generalitat Valenciana for her Grisolía fellowship (GRISOLIAP/2018/149). Á.M.-A. thanks the Universitat Politècnica de Valencia (UPV) for her Ph.D. grant (DOCEMPR22). F.J.H thanks Ministerio de Universidades (MIU, Spanish Government) for his FPU grant (FPU20/06021). M.R.-T. thanks MIU for his FPU grant (FPU21/03142). A.B. thanks the MIU for her Beatriz Galindo contract (BG20/00020). P.D. thanks the Instituto de Salud Carlos III and the European Social Fund for financial support “Sara Borrell” (CD20/00120) and “Miguel Servet” (CP24/00043).
DIGITAL.CSIC. Repositorio Institucional del CSIC
Publicación Tesis doctoral (DoctoralThesis)

Direct hydrothermal synthesis of zeolites and beyond: Interchain expansion and topotactic condensation

  • Yu, Huajian
Tesis doctoral. (2025). Universidad Autónoma de Madrid. Programa de Doctorado en Química Aplicada. Cuevas Rodríguez, Jaime Fernando; tutor., [EN] For conventional hydrothermal synthesis, organic structure-directing agents (OSDA, see below), type and amount of T atoms (i.e., atoms participate as tetrahedra in the zeolite framework), HF contents, water contents, crystallization temperature and time have been investigated in silicates, germanosilicates, aluminosilicates and aluminophosphates syntheses. We have discovered and characterized zeolites HPM-9 (stable low Ge UWY-like structure) and HPM-18 (new structure) by direct synthesis. We also obtained three zeolite precursors (HPM-3, HPM-22 and HPM-23) that give rise to three zeolites (JSN, MTF and HEU, respectively) by topotactic condensation. We studied systematically the calcination parameters after the hydrothermal synthesis, including various temperatures and durations under two types of calcination (in air and N2), as well as a combination of ozone treatment followed by N2 calcination for HPM-3 topotactic condensation. These approaches were applied not only for detemplation but also to promote topotactic condensation. By Interchain expansion, we synthesized two interrupted zeolites ZEO-4A and ZEO-4B using two different silane reagents to silylate and connect ZEO-2 chain precursors and obtained fullyconnected 3D extra-large pore zeolite ZEO-5 (HZF) by topotactic condensation of ZEO-4A and ZEO-4B., [ES] Para la síntesis hidrotérmica convencional, se han investigado los agentes orgánicos directores de estructura (OSDA, véase más adelante), el tipo y la cantidad de átomos T (es decir, átomos que participan como tetraedros en la estructura de la zeolita), el contenido de HF, el contenido de agua, la temperatura y el tiempo de cristalización en síntesis de silicatos, germanosilicatos, aluminosilicatos y aluminofosfatos. Hemos descubierto y caracterizado las zeolitas HPM-9 (estructura estable de bajo contenido en Ge isomórfica a UWY) y HPM-18 (estructura nueva), obtenidas mediante síntesis directa. También hemos obtenido tres precursores de zeolita (HPM-3, HPM-22 y HPM-23) que dan lugar a tres zeolitas (JSN, MTF y HEU, respectivamente) mediante condensación topotáctica. Estudiamos sistematicamente los parametros de calcinacion despues de la sintesis hidrotermal, incluyendo varias temperaturas y duraciones en dos tipos de calcinación (en aire y N2), así como una combinación de tratamiento con ozono seguido de calcinación con N2 para la condensación topotáctica de HPM-3. Estos enfoques se aplicaron no solo para la destemplación, sino también para promover la condensación topotáctica. Para la expansión entre cadenas, sintetizamos dos zeolitas interrumpidas, ZEO-4A y ZEO-4B, utilizando dos reactivos de silano diferentes sobre el silicato en cadena ZEO-2, y obtuvimos la zeolita ZEO-5 (HZF), de poros extragrandes en 3D y totalmente conectada en 3D, mediante condensación topotáctica de ZEO-4A y ZEO-4B., China Scolarship Council y agencia MCIN/AEI/10.13039/501100011033 (PID2022-137889OB-I00, TED2021-131223B-I00, RYC2022-036070-I, PID2019-105479RB-I00, PID2019-107968RB-I00, PID2021-128141OB-C22) Generalitat Valenciana (PROMETEO CIPROM/2021/007)., Peer reviewed